خواهشن نظر نده         چون مجبورم پاکش کنم

 
سلام.راستش بعضي وقتا که ميرم وبلاگ بعضي از دخترارو ميخونم انقدر حسوديم ميشه البته اونايي رو
ميگم که ازخودشون مينويسن نه اونايي که فقط شعرتو وبشون ميذارن  خلاصه مام هوس کرديم برا دلمون
بنويسيم.ولي خدايي نوشتن به سنو سال نيستا  شايد يه 15 ساله از منه 23 ساله بهتر بنويسه.حالا بيخيال
جو گرفتتم.ميخوام خاطراتمو از اين به بعد براتون بنويسم که بفهمين منه به اين گلي چقدر بدشانسم
زندگي خوب خوب بود تا 17 سالگي اون وقتا بدترين خلافمون نوشابه سر کشيدن تو خيابون بود بدک نبود
با بچه ها دور ميزديم ميخنديدم برا خودمم کلي محبوب بودم سال 82 رو ميگما قضيه از اينجا شروع ميشه
که  4 ماه قبل کنکور ما ميرفتيم کتابخونه با 2 تا از بروبکس .اونجا يکي از همکلاسي هامو که تو مدرسه
اونچنان هم باهم جور نبوديمو ديدم  اسمش ياسر بود  نميدونم چرا اونروز انقدر منو تحويل گرفت  هنوزم
توش موندم خلاصه اون شدرفيق فابم منم نکردم نامردي اون2تا رفيقمو بيخيال شدم{مرتضي واحمد}بعضي
وقتا مرتضي ميگفت:نوع که مياد به بازار کهنه ميشه دل آزار  ولي برام مهم نبود چون ياسر حرفايي ميزد
که تو اون سن خيلي برام جذاب بود همش حرف دوست دخترو اينا رو ميزد به هر حال اون موقع ها برام
خيلي جذاب بود کتابخونه 2قسمته پسرونه ودخترونه داشت که از قضا دختر عموي ياسر که کلي هم چاق
!بود!اونورتلپ بود ياسر همش به واسطه اون آمار تمام دختراي اونورو برامون در مياورد ما هم کفگلس
آقا اين بشر دل ما رو برده بود ما شديم عاشق مونا بعد سانازبعد..... همين جور عاشق ميشديم بدون اينکه
اصلاطرف بدونه.جاتون خالي انقدرتابلو شديم  که تمام ميز کتابخونه رو پر کرده بوديم از اسم دخترا اصلا
يه جاي خالي هم رو ميزنمونده بود.همش ميخنديديم مرتضي هم يواش يواش به ما اضافه شد بعداحمدبعد
علي بعد....... يعني اون ماهه آخر روي ميزي که ما روش درس ميخونديم 12 نفر ميشستن
اوه اوه .مرتضي  بيجنبه انقدر خنديد بعد از 4 هفته اخراج شد اما منو ياسر تا خون تو رگامون بود ادامه
ميداديم البته درسم ميخونديما از 8 ساعتي که ميرفتيم اونجا 1 ساعتم درس ميخونديم!ميدونم حوصلتون
 سر رفت اما من ميخوام همشو با تموم جزءياتش تعريف کنم .من با اينکه ميديدم مونا سوار ماشين دوست
پسرش ميشه و ميره اما باز بهش فکر ميکردم خوب بچه بودم خر بودم و فقط دوست داشتم موقع رفتنشون
ببينمشون آخه ساعتاي آخرهمه ميومدن پايين پس تنها فرصتي بود که ميتوتستم ببينمشون.خلاصه من سر
اون هيچ غلطي نتونستم بکنم. اما اين ياسر آشغال از طريق دختر عموش با دخترا سلامو عليکو
ميکرد لااقل. واي که چقدر دلمون آب ميشد.نميدونم چرا اما من مردم واسه دپرست شدن همه ميگن تو آدم
منفي هستي امااينطورنيست من فقط بدشانسم.بعد چند روز ديدم ياسر با يه دختر به اسم آيدا سلامو
عليک داره.منم کف هميشه باش ميرفتم.يه روزياسر بهم گفت يه چیز باحال بکش بديم به آيدا آخه ما
هنرمندم بودیم!مام کشيديمو تا اينکه يه روزکه تنها داشتم ميرفتم کتابخونه آيداجلوم سبز شد گفت:سلاااااام
آقاي نقاش.آقا منوداري کپ کردم!آخه تا اون روز هيچ دختري اينجوري تابلو بهم آمار نداده بود!منم سلام
کردم سريع رفتم بالا.ولي خوشگل بودا به جون خودم اما يه بار ديديم تو خيابون داره به 2 تاپسره سن بالا 
دست ميده اونجا فهميديم که طرف از ريشه فلانه....آقا باز من دپرست شدم مثل هميشه اما مگه روم کم
ميشد؟يه باردنباله 3تا دختر رفتيم که رفتن تو  يهNGO.فرداش 6نفر ازما رفتيم اونجا ثبت نام کرديم.
سال82 اين چيزا مد نبود.اونا بيشترتو کاره محيط زيست بودن.ماهم به بهانه محيط زيست تو اردوهاشون
شرکت ميکرديم!ولي نميدونم چرا هيچوقت اون3تا دخترو ديگه نديديم پاقدمو داشتي؟تو اين فا صله بروبچ
همه ادعاي دانشگاه سراسري قبول شدن ميکردن اون موقع ها خيلي سخت بود نه مثل الان که از هر 2
نفريک نفرسراسري قبول ميشه سال82 هر15نفر يکي قبول ميشد.تو جمع ما هم فقط من قبول شدم ولي
خداييش خوشحال نشدم چون دوستام باهام نبودن.ياسرکه خرخونمون بود آزاد بابل/مرتضي لرستان!ومن
هم که يه شهر کوچيک با50000نفرجمعيت.ولي کلي کلاس داشت قبولي من!همه عالم بهم تبريک گفتن.
اينجوري شد که خاطرات بابل من به خاطرات اون شهر ميره. ديگه اينجا کاري نداشتم تو پست بعد از
اونجا ميگم دلم ميخواد با من باشين ببينيد به کجا منو برد اين روزگار.